Ağaçlar sessizce soyunuyor… Sararan yapraklar birer birer toprağa düşerken, şehir başka bir mevsime uyanıyor. Sokaklarda hafif bir serinlik, gökyüzünde gri bir telaş, insanların yüzünde ise fark edilmesi zor bir dalgınlık var. Sonbahar geldi.
Yaprakların düşüşünü yalnızca bir mevsim değişikliği sanıyoruz. Oysa her yaprak, bize hayatın en değişmez gerçeğini hatırlatıyor: Hiçbir şey olduğu yerde kalmıyor. Zaman akıyor, insanlar değişiyor, dostluklar eksiliyor, çocuklar büyüyor, dün çok önemli sandığımız meseleler bugün hatıralara dönüşüyor.
Belki de sonbaharın hüznü bundan… Dökülen yapraklarda biraz kendi ömrümüzü görüyoruz. Bir zamanlar yeşil olan yaprak nasıl sararıp toprağa dönüyorsa, hayatımızdaki nice güzellik de sessizce geçmişin sayfalarında yerini alıyor. Ama doğa bize yalnızca ayrılığı değil, yeniden başlamayı da öğretiyor.
Çünkü dökülen her yaprak, baharın bittiğini değil, yeni bir baharın hazırlanmaya başladığını söyler. Her bir ağaç, yapraklarını kaybederken umudunu kaybetmiyor.
Biz de öyle yapmalıyız.
Devamı için tıklayınız.
